Het artikel 'We leven veel te snel' van Thomas Hylland Eriksen in Opinie & Debat van 23 en 24 december 2006 lag al die tijd keurig op de stapel 'nog te lezen'. De kop sprak me toen al meteen aan. De kerstvakantie stond voor de deur. Ik had tijd genoeg om het artikel op een rustig moment te lezen. Dacht ik, hoopte ik, nam ik me voor. Maar het kwam er niet van en het artikel bleef liggen. De stapel 'nog te lezen' groeide en dunde uit en groeide weer. En steeds als ik erin zocht naar een artikel of een blad, kwam ik het weer tegen, hield het in mijn hand, maar legde het steeds weer terug.
In mei 2007 had ik een vier vrienden op bezoek. We hebben ooit samengewerkt en zijn elkaar daarna blijven zien. Eens per jaar proberen we een middag en avond met elkaar door te brengen.

'Proberen,' zeg ik met nadruk, want voor we zover zijn dat we allemaal op dezelfde datum kunnen, gaan er talloze mails en telefoontjes heen en weer. Volle agenda's, je kent het wel. Tijdens onze bijeenkomst hadden we het ook over die volle agenda's. Ik herinnerde me het artikel, zocht het op, liet het zien en legde het weer weg. Me voornemende het nu toch echt snel te lezen. Ik kan er wat van leren dacht ik.

Vorig jaar september ben ik verhuisd. De stapel 'nog te lezen' kwam in de boekenkast op mijn nieuwe werkkamer terecht. Zondag ben ik in de heerlijke leesstoel die daar staat, gaan zitten, en heb de stapel 'nog te lezen' gepakt. Eindelijk heb ik mijzelf de tijd gegund om 'We leven veel te snel' te lezen.

'Gunnen,' zeg ik met nadruk, want ik heb het artikel al vaak genoeg in mijn handen gehad de afgelopen anderhalf jaar. Ik heb ook best tijd gehad om het te lezen. Mijn agenda zit wel vol, maar dat wil niet zeggen dat ik niet tien minuten de tijd had om het artikel te lezen. Of geen mogelijkheid had om met mijn vrienden af te spreken. Ik kan makkelijk elke zondag in mijn luie leesstoel gaan zitten en al de dingen lezen die die week op de stapel 'nog te lezen' zijn terecht gekomen. Ik doe het simpelweg niet, want de agenda voor de komende week moet worden gemaakt, de e-mail gecheckt want 'wellicht stuurt een van hen een nieuwe datum rond'. En voor ik er erg in heb leef ik veel te snel.

'Het is waar,' zegt M, die even de werkkamer in loop. 'Als je trager leeft, geniet je veel meer van de dingen die je doet'. En weg is ze weer, mobiel in haar hand. En ik check mijn e-mail, want je weet maar nooit.

'Trager leven, dan geniet je veel meer'. Zondag in mijn luie leesstoel, of dinsdagmiddag een wandeling, of woensdagavond naar die film die ik zo graag wil zien. De tijd nemen om te genieten van de plezierfactor van mijn leven.

Ik hou u op de hoogte.

Plezierfactor 3 - terug naar De Plezierfactor >>>